Usta / 2 Şiiri - Baki Ortak

Usta…
Yârden uzak olmak,
Kerem’in Aslı’ya varamadan
kül olması gibidir.
Mesafe değil bu,
ateşin tam ortasında
elleri bağlı durmaktır.

Uzaktan sevmek kolay derler,
bilmezler Usta…
Asıl zor olan
istediğin anda görememek,
bir adım kalmışken
kavuşamamaktır.

El ele tutuşup yürüyememek,
aynı yola yazılıp
ayrı yazgılara sürülmektir.
Kalabalık içinde
adını içinden haykırıp
susmaktır.

Özleyince sarılamamak Usta,
Kerem’in dağlara seslenmesi gibi,
sesin döner gelir
ama Aslı gelmez.
Bağrında yanar sevda,
küllerine bile dokunamazsın.

İhtiyacı olduğunda
yanında olamamak…
İşte orada yanar insan.
Bir “gel” dersin,
yol olur engel.
Bir “dayan” dersin,
yüreğin senden önce dağılır.

Geceler uzar Usta,
sabahlar korkak gelir.
Her dua yarım kalır,
her umut ince bir ip gibi
kopacak yerinden tutar.

Sevda dediğin,
Kerem’in gömleğindeki düğme gibidir;
bir tanesi çözülür,
beden yanar,
can yanar,
kül kalır.

Aslı’nın saçına düşen ateş
Kerem’in yüreğine düşer.
İşte biz o ateşi
her gün yeniden taşırız Usta.
Yanarak yaşamak derler buna,
ölmeden kül olmaktır.

Bir gün kavuşmak umudu,
bin gün yanmaya bedeldir.
Ama insan bazen sorar kendine:
Bu sevda kader mi,
yoksa imtihan mı?

Ne kadar zormuş Usta…
Sevmek değil,
sevdayı taşımakmış insanı yoran.

Ve bil ki,
bu sözler
Kerem gibi yanan,
Aslı’ya varamayan
bir yürekten döküldü.

Adımı sorarsan
ateş derim,
kül derim…
Ama altına imza at desen,
derim ki:
— Kul Ortak,

KUL ORTAK