Usandım4 Şiiri - Özcan Kurt

‎USANDIM
‎
‎Birleşir üst üste, gelir yığınlar,
‎Tükenmeden daha, taze acılar,
‎Mevla'm artık yeter, yaram sızılar,
‎Kış geldi dayandı, candan usandım..
‎
‎(Kula kulluk eden, kuldan usandım)
‎
‎Bir derya idim, ben, aktım duruldum,
‎Bir hal bilmez hoyrat, elinde galdım,
‎Tüm nimetlerinden, hevesim aldım,
‎Hemi saki hancı, Handan usandım..
‎
‎(Ben başağım diyen, saptan usandım)
‎
‎Tanrım ben ne ettim, niçin getirdin,
‎Neler yazdın, felek, bana küstürdün,
‎Ben dahi gör beni, benden yitirdim,
‎Acıya alıştım, baldan usandım..
‎
‎(Pirinçteki, AKdan, daştan usandım. )
‎
‎Yüce Mevlam bülbül, neyle sınadın,
‎Nice gülyüzlüyü, ataşa  attın,
‎Sivas ellerinde, acı, bıraktın,
‎Hoyratın elinde, kandan usandım...
‎
‎(Kökten yıkılası, tahttan usandım.. )
‎
‎Akarsu, Pir Sultan, nice erenler,
‎Hasan ve Hüseyin, hani nerdeler,
‎Derinden yüreği, delip geçtiler,
‎Yezit soyu bitmez, halktan usandım,
‎
‎(Vicdanı, titremez, çordan usandım.)
‎
‎Eremedim dünya, senin sırrına,
‎Dağları yığsalar, tınmam sırtıma
‎Bitmez, Hızır paşa, boyun yıkıla,
‎İt yerine geçen, paydan usandım..
‎
‎(Görüp de ses etmez, huy dan usandım.)
‎
‎Yoruldum yani can, gücüm galmadı,
‎Boşlar dolmadı hiç, dolu almadı,
‎Halin nicedir, ki, kimse sormadı,
‎Dökülmüş soğumuş, çaydan usandım.
‎
‎(Muhannetin saran, koldan usandım.)
‎
‎Özvecan der bitmez, bununla galmaz,
‎Yaş kemale erdi, gönül, uslanmaz,
‎Naz eder durur, hiç, yoktan anlamaz,
‎Dost, arkadaş, yoldaş, yardan, usandım,
‎
‎(Tavuk gönderip de, Kazdan usandım..)
‎
‎