Usandı Gönlüm Şiiri - Habip Selim Güleryüz

Çekilince ruhumdan nefesin,
Sabırsızdı ve kararsızdı sözlerim.
Üşüdü soğuk yüzünde gözlerim;
Ey sevgili, sen benden gidince...

İsyan saklı kapıları araladım, hırslı hırslı,
Sert rüzgarlar esiyor şimdi boşluğunda, ıslıklı.
Yalnızlık kokan kalabalıklarda sesim kısıldı;
Ey sevgili, acaba bu gidişin kaçıncı?

Aşk mazimiz şimdi; içi boş bir anlamsızlık,
O vadiye güneş de uğramaz oldu artık...
Yıkıp gittiğin gönlüm, kimsesiz bir mezarlık;
Ey sevgili, nedir, bu içindeki derin karanlık?

Düştü takvimden yapraklar, sararıp birer birer,
Sensiz geçen her saniye, bağrımı delip geçer.
Sustu dudaklarım artık, tükendi kelimeler;
Ey sevgili, söyle, bu keder daha ne kadar sürer?

Ellerim hep bıraktığın o boşlukta kaldı,
Ümitlerim yollarını beklemekten yaşlandı.
Bu benimkisi, kabul olmaz bir duaydı;
Bil ki sevgili, yorgun gönlüm bu aşktan usandı...