Habis bir ur gibi çöküvermişti umutsuzluk boğazıma.
Sıyrılıp olumsuzluklardan, sen çıkana kadar kaşıma.
Dünyanın bir yalandan ibaret olduğunu anladığımda.
Gerçeğin kendisiyle değiştiriverdim sahte oyuncakları...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



