Unuttum Derken Şiiri - Kasım Kobakçı

Unuttum derken ben acıyı mutlak,
Kurudu dilde o eski tat kurak,
Sanki çok uzak bir karanlık sokak,
Birden dikildi karşıma bir ünlem!
Silindi gitti içimdeki özlem!
*
Sürgüyü çektim kapıya sıradan,
Ansızın sızdı içeri bacadan,
Bir yolcu sandım geçerken ovadan,
Çarpınca yüzüme o soğuk düğüm,
Adını haykırdı ansızın ölüm!
*
Sevmekle biter sanmıştım her bir dert,
Ayrılık vurdu enseme öyle sert!
Yalnızlık denen o acımasız fert,
Kırıldı sesim, kalmadı hiçbir iz!
Saplandı göze o ünlem şüphesiz!
*
Keder girmesin diye kapandı cam,
Sustu sokakta o gürültülü gam,
Çatıda gezdi gölgeler bu akşam,
Bekçi sanmıştım çalınca telefon,
Yüzüme çarptı o kaçınılmaz son!
*
Alıştım derken hayata korkusuz,
Geceler geçti uykusuz, coşkusuz,
Damağımdaki o neşen şimdi buz!
Yutkunamadım, boğazım çok kesik!
Dikildi ünlem, nefesim hep eksik!
*
Ördüm etrafa yıkılmaz taş duvar,
Çatlaklarından sızdı soğuk rüzgar,
Komşu sanmıştım kapıda ihtiyar,
Kendini bana hatırlattı tabut!
Kül oldu gitti içimdeki umut!
*
Unutup dünü başlamıştı savaş,
Öğrenilmiyor ayrılık, akmaz yaş,
Dilimde tadın, yüreğim oldu taş!
Tadımlık bile sensizliğe yer yok!
İndi tepeden ünlem gibi bir ok!
*
Kilit vurdum ben hüznün üstüne bil,
Bacadan düştü o zehirli kandil,
Postacı sandım çalınca tiz bir zil,
Ecel göründü, adımları ağır!
Bağırır ünlem, kulakları sağır!
*
Yaşamak güzel derken biz düpedüz,
Çizildi birden o pürüzsüz ak yüz,
Meydanda durdu bir yabancı öksüz,
Sensizlik çirkin, kelimeler bayat!
Bir ünlem çizdi, kırıldı bu hayat!
*
Mutsuzluk bitti diyerek içtim hap,
Devrildi birden o kilitli dolap,
Misafir sandım, bozuldu tüm hesap,
Anımsattı bak kendini de keder!
Ölüm dikildi, noktayı ünlem yer!
*
Sevmekle doldu sanmıştım sağ ve sol,
Ayrılık çıktı, kapandı eski yol,
Damağımdaki o zehirli alkol,
İstemem derken kesildi tüm nefes!
Koca bir ünlem, yankılandı bak ses!
*
Kapıyı örttüm, kalmadı hiç istek,
Bacadan indi o davetsiz gerçek,
Hancı sanmıştım, elimde boş ölçek,
Kendini bize hatırlattı çukur!
Ölüm haykırır, karşımda ünlem dur!