Unuttum Şiiri - Mustafa Deveci

Bir zamanlar ben de sevmiştim,
bir zamanlar ben de istemiştim.
Tıpkı bir şelale gibi bir zamanlar ben de çağlamıştım.
Bir zamanlar ben de bağırmıştım gür ormanlara,
ben de alay etmiştim insanlarla...
Bir zamanlar ben de de bir şeker vardı, bir okyanus vardı
güzel bir kızın gözlerinden ödünç aldığım,
bir zamanlar ben de istemiştim, ben de sevmiştim,
hani sevilir ya güzel şeyler;
İşte ben de ırmaktan yalın ayak geçmiş,
ağaç gölgesinde dinlenmiş, yıldızları saymış ve ağlamıştım.
Bir zamanlar ben de, ben de sevmiştim,
unutacağım aklıma gelmemişti.
Ama her şeyi o güzel şekeri, okyanusu, gür ormanları,
yalın ayak geçtiğim ırmağı, gölgesinde dinlendiğim ağacı
ve ağladığım geceleri unutmuştum...

Bir zamanlar ben de güneşe bakabiliyordum,
Yıldızlar geceyi yalnız geçiriyordu bir zamanlar,
Bir zamanlar ben de gülüyor ve koşuyordum,
ayaklarım ellerim ve her tarafım
bir zamanlar göklerin hakimiydi.
Ve bir gün hiç bilmediğim bir rüzgar, bir fırtına...
tıpkı etrafı alabora eden bir tufan,
yalan gibi bir rüzgar esti...
Ve ne göklerin hakimi bulutlar, ne güneşe bakabilen gözler
ve ne de göklerde gezen eller kalmıştı.
Hepsi bir rüzgarın esmesi kadar sürmüş ve unutmuştum...

Bir zamanlar kimse umrumda değildi,
Hayattan tek kelime ile bahseder, hiç bir şeyi takmaz
bir giydiğimi bir daha giymezdim,
bir zamanlar bir sevgilim vardı. Bir her şeyim yani,
ay ışığı gibi parlardı gözleri,
elleri geçmişi sorgulardı, bir zamanlar bir sevgilim vardı.
Yıldızlar kadar uzaktaydı.
Sanki bir yerlerde gizliydi,
kimsenin bilmediği bir yerde, benim bile unuttugum bir yer...
Bir zamanlar dedim, bir zamanlar bir sevgilim vardı
Bir her şeyim yani...

Şimdi yalnız yürüyorum, şimdi elimde bir kagıt parçasıyla
yapayalniz geçiyorum yollardan ve boş bakıyorum insanlara
Kimse bana inanmasa da ben “Unuttum” diyorum

KİMSE BANA İNANMASA DA,
BEN “UNUTTUM” DİYORUM...