kahrolası hayatım ölümün namlusunda
bir bebek ateist, bir camiinin avlusunda
ben bu gece ölüyordum, öyle gördüm kabusumda
bak işte bu zaviyeden, bu basit kafiyeler.
bulutlar,
onlar akıyorlar bir yerden bir yere
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta