Unutma... Şiiri - Emrah Aydın

Ömrümün gün batımında, gözlerimin dinmeyen yağmurundan
kalkan son hüzün treni gelip te,
gönlünün istasyonunda mola verdiğinde,
nasıl içimde sevgi bahçesinin mor menekşelerini bırakıyorsam,
istasyonun sevgi dolu rayından, yani gönlünden, kara dumanımla
kalkıp giderken,
belki de son defa vedalaştığımda, umutlanamayıp, unutturamadığında,
alışırım deyip te, vazgeçemediğim işte o an;
son kez dumanlı başımın, buğulu camıyla sana bakarken,
eğer hala güneşin güllerini görebiliyorsam
ve sana son defa haykırıp sesimi duyurabiliyorsam,
uzakta da olsa, yanlızlıklar içerisinde beni yaşatan bir hayat
kaynağım olduğunu unutma! ..