Unutma Şiiri - Fener Alp

Kokun gökyüzümdür
Sola yatmış ay’a her dinletide eşlik eden

Terliksi saatler
Spiral ağlayışlar
Gazlı duvar hizaları
Balık gözü hasretler
Yarılan gök
Dolu yağmuruna gebe toprak rengi acılar
Çıplak bakışlar
Dökülen kirpiklerin
Göz bebeklerini dişlemesi
Kanayan saçlar
Köklerineİnen inmelerin güç kaybı
İninde can pazarı
Sergisinde
Sesinden mahrum başım
Yeri öpen
Desibeli düşük yay titreşimi beden
Ateş ile kor arası
Sessizlik sesinsizlik
Çamur deryası
Kör bakışlar
Yağmur suyundan
Bir şişeye hapsedilmiş köle gibi
Kangrene dönmüş ruhum
Mil çekilmiş gözlerim
Dağlanmış
Kerpiç gölge
Ateş hattında sam yeli
Pasa bulanmış yutağım
Fiil köküne gömülen
Tek tip heyecan
Dikiz aynasında
Sararmış mendil tanesDünyayı perdesiz bir sessizliğe
Davet eden bulutlar
Tan kızıllığı
Tersine akan nehir
Taşların ağlama ağırlığı altında
Ezilen toprak büyüsü
Müjgan uzaklığı
Safran karası dualarım
Karıncanın su içtiği pınarın
Beyaza dönen süt kıvamı
Çekimser güneşlerin
Ateşler içinde ki
Soğuğunu harladım
Zeytin sarısı
İncir acısı tadında
Yeşilin siyaha varan
Özgürlüğü kadar
Seslettiğimiz şarkılar
Bir çamaşır ipinde
Girdaba sıkışmış
Her bir göz yaşı kokusu
Ötelenmiş şehrin
Karanlık ışıkları
Birleşen
Bütünleşmiş
Zambak güzeli ten
Kırışık toprak
Uyandım
Yarı uyur kaygılar
Düş göçü yolculuklarla
Bulanık Sular için de benlik
Ota sarmış
Platonik adımlar
Sazın
Söze
Ağladığı zaman şimdi
Cilalanmış tövbe askıları için de
Cübbesine gizlenmiş
Azrail teri telaşlı bakışlar
Doğmatik
İçsel kaybolmuş sözlerle
Bitiyorum

Sırtım da ağır yük
Gözlerim de sonbaharın döktüğü
Ağaçların kına rengine boyanmış yaprakları
Savursan rüzgar
Mevsim kimsesizliği
Yırtılan ışıklı alaşımlar
Sokaklar
Cadde teraslar
Ve
Kaynayan kayalık güzelliği
Ten de pembelikler
Ama ;
Unutma
Kokun gökyüzümdür
Sola yatmış Ay’a her dinletide eşlik eden
Unutma
Ben ölmemeliyim

FENER ALP