Umutsun gözlerimin karanlığa daldığı
Gecelerin en zifiri anında
Umutsun güneşin mavi denizde yalnız kaldığı
Neşelerin bile sen diye ağladiği anda
Umutsun gökyüzüne uçrtmaların dolduğu
Bu çocuğun feryatla ağladığı zamanda
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta