Umutlarım... Şiiri - Oya Özpoyraz

Oya Özpoyraz
51

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Umutlarım...

Yine gece, yine karanlık
Bir çocuk ağlıyor uzaklarda kimbilir,belki aç, belki hasta
Bir sarhoş narasına karışıyor, sese ürken köpeğin sesi
Gece yitirmiş renkleri herşey siyah,
Deniz, gök, ağaçlar çiçekler...
Hepsi aynı renge bürünmüş.....
Melisa, hanımeli, yasemin.
Kokular karışmış birbirine, ayırd etmek imkansız
Mehtap yok, yine de yıldızlar fersiz....
Rüzgar uyumuş deniz sessiz.
Duvarlara yansıyan gölgeler, onlar bile hareketsiz.
Yan komşu, ne çoluk var ne çocuk... yalnız
Radyonun sesi sokağa yansıyor
Belli o ses, yalnızlığın korkularını örtüyor.....
Kapatıyorum gözlerimi,
Geçmiş geçiyor gözlerimin önünden
Yetişemiyorum yılların yaşanmışlıklarına
Anlara sığıyor geçmek bilmeyen zamanlar....
Kollarım sarıyor bedenimi, ürperiyorum
Kader dediğim yaşanmışlıklara
Ekliyorum yalnızlığımı
Biliyorum birazdan ağaracak gün
Renkler, kokular oturacak yerli yerine
Belki ılık bir rüzgar, dalgalanacak deniz
Tükenen umutlar yüreğimde, sığınıyorum geceye....

Oya Özpoyraz
Kayıt Tarihi : 26.7.2011 15:51:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Hatice Tural
    Hatice Tural

    Mükemmel anlatım tam puan selamlar.

  • Cevat Çeştepe
    Cevat Çeştepe

    İşte belki en zor olan ama saklı ve diri tutulduğu zaman da kişiye dayanma gücü aşılayan umutlar böylesi ortam ve karanlık renkler içinde saklanabilenler, büyütülen umutlardır...

    Kutluyorum çalışmanızı sayın Oya Özpoyraz...

TÜM YORUMLAR (2)