Doğumundan bu zamana kadar ailevi,maddi ve manevi zorluk çeken yalnız birinin hikayesi
Hiçliğin İçinde
Gün doğar yine aynı sokaklar Aynı yüzler aynı boş bakışlar Herkes bir yere yetişme telaşında Oysa kimse bilmiyor nereye vardığını
Zaman geçer takvimler eskir İnsan dediğin biraz yaşar biraz bekler Dünya döner kimse farkına varmaz Bir gün gelen bir gün gider geriye iz kalmaz
Kimi servet arar kimi bir isim Kimi bir ömür harcar bulmak için kendini Sonunda herkes aynı soruyla kalır Bunca koşuşturmanın anlamı nedir
Belki de hayat cevabı olmayan bir soru Ne başlangıcı belli ne de sonu Biz anlam yükleriz geçen her güne Evren susar hayat devam eder yine
Bir zamanlar güldürürdüm herkesi Şimdi yankılanır kahkaham boş sokaklarda Yüzümde bir gülümseme taşıyorum Ama kimse bakmıyor gözlerimin arkasına
Bir kuklaydım belki de en başından İplerimi tutan kimse kalmadı artık Herkes benden korkmayı öğrendi Ama kimse neden yalnız olduğumu sormadı
Bir kutudan çıktım karanlığa Bir oyun sandılar bütün hayatımı Ben herkesi güldürmeye çalışırken Hayat çoktan bitirmişti şakalarını
Ve son perde kapandığında Alkışlayan tek kişi yine kendimdim Ben bir palyaço değilim aslında Sadece unutulmuş bir kahkahayım.
Uzaktan izledim seni,
Yemeğini bekleyen bebek gibi.sen beni istemedin, köşeye attın bıraktın beni.
Sabah akşam aradım seni,
Gittin karıştın ara sokaklara.
Uzun yol yürüdüm, yere yığıldım bir kütük gibi.
Sonunda buldum seni,
Yanında başka bir Mecnun.
Hüsrana uğrattın beni,
Kaldım bir mirket gibi.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!