Umut Şiiri - Saime Fındıkçı

Bazen bir fısıltıdır yanlızlık.
Bazen binlerce lisanın arasında suskunluk
Karanlık sokakta tek bir kaldırım taşı
Ummanın ortasındaki sırılsıklam, silemiyorsundur gözünden akan yaşı.
İsyanın kadere değil kendi yazamadıklarına,
İsyanın tek tek duvara astığın notları yapamadıklarına.
Kara tren alır götürür tüm mazini dumanını savura savura
Geçmişten kopmakla geleceğe umutla bakmak aradında kalırsın bir arafta
Ayak sesinden korkarsın ,
su damlası sel olur yüreğinde.
Saçlarının her bir teli yol olsa
Varamazsın durağı yoksa menzile
Umud etmeye neden ararsın,
Dört gözle etrafına bakarsın
Mor bir menekşe,
Bir sığırcık sürüsü yada
El ele tutuşmuş bir çift
Yetmez mi mutlu olmaya...
Seni umut diye bekleyenleri görünce
Kırgınlığın kızgınlığın kalır kapı arkasında
Yeniden sımsıkı sarılırsın
Kayanın arasından çıkmış minik bir çiçek gibi
Uçmaya çabalayan Kanadı kırık kuş gibi
Annesine sarılmış bir çocuk gibi
Sarılırsın hayata
Yaşamaya değer anlar var diye
Ben umudu ararken
Umut olduklarım var diye
Kalbin yeniden atsın istersin.
Saime FINDIKÇI