Karanlığın ortasında
bir kıvılcım doğar sessizce.
Ne sesi var ne şekli,
sadece ısrarla yanar,
külü bile bahara çevirir.
Düşen adama “kalk” der,
kırık cama “ışık” der,
ölü toprağa “filiz” fısıldar.
Hiçbir şey vaat etmez,
sadece “devam et” diye
göğsünde bir kapı aralar.
O kapıdan esen rüzgâr
adını umut koyar.
Kayıt Tarihi : 20.07.2026 16:18:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!