Umudum Şehrinde Güller Yanarken

Nesine güvenem ben ki insanın
Vefasızı ayrı, puştu bir ayrı
Dili tutulunca özde mizanın
Yüreğim figâna düştü bir ayrı...

Yola koyulayım, hem yola erken
Elimden tutan o güneşim derken
Umudum şehrinde güller yanarken
O yâr bu yaramı deşti bir ayrı...

Nedamet erimiş, durur içimde
Açmadan çiçekler kurur içimde
Zamanın son demi vurur içimde
Güneş mor dağları aştı bir ayrı...

Hediyem bir gönül o kadim dosta
İçimde kan kızıl zambaklar hasta
Mevsime çiğ düştü, ilkbahar yasta
Yollarım kar boran, kıştı bir ayrı...