Yağız atlar kişnedi, meşin kırbaç şakladı,
Bir dakika araba yerinde durakladı.
Neden sonra sarsıldı altımda demir yaylar,
Gözlerimin önünden geçti kervansaraylar...
Gidiyordum, gurbeti gönlümle duya duya,
Ulukışla yolundan Orta Anadolu'ya.
Devamını Oku
Bir dakika araba yerinde durakladı.
Neden sonra sarsıldı altımda demir yaylar,
Gözlerimin önünden geçti kervansaraylar...
Gidiyordum, gurbeti gönlümle duya duya,
Ulukışla yolundan Orta Anadolu'ya.
Babasının o koluyla karnı arasına sığınıp, kısacık yol sohbetlerinde manilerle anlaşan, hayatının en değerli şeyi olan şiiri, en değer verdiği kişiyle yücelten, Zarifoğlu'nun kimiliği olmuş, bana ise ancak yokluğumu betimler nitelikte bir kelimeyle,ve en kısaca Ac(i)z'ım..
