Ümidim yok Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

ÜMİDİM YOK
Fevzi Emir Yılmaz

Hayalimde birtek resim,
yüreğimde sızın kaldı.
Bir kuytuda unutulmuş,
hislerim hicrâna daldı.
Dilimden düşmeyen adın,
gönlümü ateşe saldı.
Tutsağı oldum hasretin.
Kavuşmaya ümidim yok.

Ayaz yedi gönül yurdum,
kurudu bütün bağlarım.
Dolmuş bir bulut gibiyim,
kim dokunursa ağlarım.
Varın söyleyin yarime,
başı dumanlı dağlarım.
Feri kaçmış sûretimin,
tebessüme ümidim yok.

Geçit vermiyor özlemin,
hasrete sürgün yollarım.
Bir ayrılık rüzgarında
kırıldı bütün dallarım.
İkimizin kavuşması…
Mahşere kaldı korkarım.
Şimdi gelsen neye yarar,
muhabbete ümidim yok.

Sevenler gam deryasında,
yalnızlıktan iç çekiyor.
Her sevdalı sevdiğini,
kırıp döküp incitiyor.
Yürekler bir yangın yeri,
canlar mum gibi eriyor.
Yâre yâren bulunur da,
sadâkate ümidim yok.

İsmini yazayım dedim,
ağaçlar izin vermedi.
Resmini yapayım dedim,
taş duvarlar çizdirmedi.
Katlime ferman çıktı da,
ecel gelip öldürmedi.
Ömrün sonu gelmese de,
yaşamaya ümidim yok.

Kasvet çökmüş gecelere,
gözlerde nem, kalpte hüzün.
Her dilden kopar feryâdı.
O vuslat düşmanı güz’ün.
Bir eyvallah düşer dilden.
Bittiği yerdir son sözün.
Gürleyip gelse de bahar…
yeşermeye ümidim yok.