Ümide isyan Şiiri - Bekir Şahin 2

Bir yalnız pencere kenarında
Karlar süzülürken
Bir kahve eşliğinde
Bir kitap okuma zerafetindeki
O incecik ellerinin gölgesinde
-Özür dilerim, o nazenin ellerinin güneşinde!-
-Benim gibi bir talihsize çok uzak olsa da-
Biriktirdim ümitlerini, o nazik gelişinin…
Ne için ?

Pudra pembesi
Pul pul
Işıl ışıl cemalinin
Bir zeytin bahçesinde
Bir kayısı altında
Arz-ı endam edeceği günlerin susamışlığı
Bütün letaifimi esir aldı
Kesik kesik,
Çizik çizik ruhum
Gel artık
Yalvarıyorum…
Yalvarıyorum !

Yemin etmiş
Ant içmiş gibisin
Çizmelerinle daha fazla çiğneme çiçeklerimi…
Bari bırak kırıntıları kalsın senli hayallerimin
Bavulumu toplayıp
Kendime binbir kahırla vurarak
Bu şehirden
İlk sabah erken
-Gitmek denirse eğer buna- gitmek istiyorum…
Uzaklaşmak?
-Hayır, hayır-
Kendimden kaçmak istiyorum !

Al, cami avlusu !
Al, seninim !
Al,
Emzir beni !
Bana sahip çık sevgili…
Sar, sarmala, kucakla
Düşsem de kalksam da ısıt bedenimi her gece…
Doğrularımda da sev beni
Yanlışlarımda da…

Yokluğun karşısında
-Üzgünüm-
Benden dirayet bekleme…
Bir rüzgar,
Bir kere dallarını kırmış bir ağacın…
-Belki bin kere-
Zayıf bir kelebeğin kanatları yanmış…
Bir güvercinin ayakları bağlanmış…

Hani heveslerim ?
Hani gözlerin ?
Öldü deyin,
Öldün deyin,
Yeter artık bana yalan söylemeyin !