Uçurumtma Şiiri - Eren Altay

dört duvara sıkışan simsiyah bir maddeyim
gırtlaklara yapışan en son evre raddeyim

sabrımın taşlarını yaşlıyor şimdi gece
bir noktadan ibaret bana ait her hece

esniyordum ecelin şafağını sökerken
mahlenin yakışığı tam önümden geçerken

gözlerimi kocaman yumuverdim bir anda
çöpleri karıştırdım en küllenen samanda

toprağında dikenler biten küçük garibim
ebabil taşlarına komşu mudur dar ib’im

bebeklerim büyüyor iple bağlı bölgede
yarınlarım çürüyor kapkaranlık gölgede

keşke kalbim uçurum kenarlarında ölse
cehennem ateşinin toprağına sürülse