Uçurum Şiiri - Hiz Zula

Kimse anlamaz halimden
Dilim tutuk, gözlerim kör artık benim
Ne yemek ister ne su ister yorgun bedenim
Derdimi anlatacak mecalim yok artik benim

O artık çok uzaklarda, bambaşka diyarlarda,
Hem gözüme hem kalbime mesafeli
Ama benim gözüm başka birşey görmez,
Kalbim başka birşey dilemez

Ben bunları yasarken, O belki başkasını düşünüyor
Aklıma geldikçe dahada nefesim kesiliyor,
Zihnim bulanıklaşıyor, boğazıma bir yumruk yerleşiyor.
Yaram büyüyor, yaram derinleşiyor benim
Ne dikiş tutuyor,  ne merhem bedenim
Doktorum da O, ilacımda,
Hüznüm de mutluluğumda

Ama daha bitmedi, bitmeyecek de,
Daha kederli, daha beter günlere,
Sonu belli olmayan beklemelere,
Zindanda soğuk karanlıklara bile,
Razıyım O'ndan  gelecek her türlü eleme.

Didemim, harikam, arzum

Tam uçurumun kenarındayım şimdi
Aşagida mezarım yukarıda umutlarım
Bıraksam kendimi boşluğa gelip tutar mısın beni?
Kanatlanır mısın uzak tutmak için benden kefeni?
Yoksa uzaklarda duymaz mısın sesimi?

Nefesim kesilse, ceset olsam ne yazar
Sen olmadan yaşamanin benim icin ne anlamı var
Sen gel mezarıma ben yeniden doğarım
Eğer beni seveceksen ben zaten hersey varım

Didemim, umudum, geleceğim

Gözlerim sen gelirsen görür
Sen dokunursan canlanır bedenim
Yalnız seninle gülerim
Yalnız seninle uçmayı öğrenebilirim
Yeter ki tut beni, bırakma uçurumlara
Kıyma baharı sende bulmuş bu cana

izin ver sana ömür boyu sarılayım
izin ver bu dünyada sana cenneti yaşatayım