Uçurtma Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Bak şimdi gökyüzüne...

Bir uçurtma göreceksin.

Öyle bakıp geçme.

Belki içinde
senin bir umudun vardır,
belki benim,
belki de içimizden birinin
kimseye anlatamadığı bir şey...

Kanadı yok mesela,
ama uçuyor.

Rüzgâr nereye savurursa
oraya gidiyor,
yine de ipini bırakmıyor.

Bazen insan da böyle işte...

Savruluyor,
yoruluyor,
düşecek gibi oluyor
ama bir yerinden
hayata tutunuyor.

Şimdi sen otur.

Ben anlatayım,
sen çiz.

Mutluluğun resmini çiz
ama öyle güzel güzel çizme...

Biraz yamuk olsun.

Bir köşesinde
çocukluğumuz kalsın.

Bir köşesinde
yarım bıraktığımız hayaller.

Gökyüzünü mavi yap
ama biraz akşam da koy içine.

Çünkü bazen
insanın içi de akşam oluyor.

Sonra bir uçurtma çiz.

İpini de
bir çocuğun eline ver.

Çünkü büyüdükçe
bazı şeyleri unutuyoruz.

Gökyüzüne bakmayı mesela...

Durup dururken gülmeyi,
küçük şeylerden mutlu olmayı...

Bir de
hiçbir şey belli değilken
yarını beklemeyi.

Sen yine de çiz.

Renkleri bol olsun.

Hayat bazen
önümüze ne bırakırsa bıraksın,
biz biraz renk arayalım.

Bir uçurtma mesela...

Bir gökyüzü...

Bir çocuk eli...

Ve içimizde
kimsenin görmediği
küçücük bir umut.

Belki de yetiyor.

Çünkü uçurtma hâlâ gökyüzündeyse,
demek ki
bir yerlerde
umut da hâlâ uçuyor.