Üçüncü Şahit Şiiri - Kemal Değirmenci

Seni bu akşam yine
iki kişilik hazırladım.
Bir sandalyeye saçlarını koydum,
ötekine
bana bakarken sustuğun yeri.
Masanın altında ayak seslerin vardı.
Yukarı çıkmaları için
ışığı söndürdüm.

— Geldin mi?

Perde kıpırdadı.
— Geldim, dedi içimde biri.

Öteki, onun yalan söylediğini söyledi.

Ben hangisine inandıysam
sen o oldun.

Bir süre ellerini konuştuk.
Seninki soğuktu,
benimki bir cinayetten yeni dönmüş gibi
kendini benden saklıyordu.
Sonra yüzün değişti.
Önce anneme benzedin,
beni affetmedin.
Sonra çocukluğuma,
beni tanımadın.
En son kendine benzedin;
işte o zaman
odadaki bütün eşyalar
yerlerini inkâr etti.

Duvar, pencere olmadığını söyledi.
Pencere, geceyi içeri almadığını.
Gece ise
senin hiç doğmadığına yemin etti.

Yalnız aynayı susturamadım.
Aynada sen vardın.
Arkanda ben.
Arkamda yine sen.
Başımı çevirdim,
kimse yoktu.
Tekrar baktım:
bu kez ben yoktum.

— Beni neden bıraktın? dedim.

Sesin, ağzımdan çıktı:

— Çünkü sen beni
yalnız kalmamak için değil,
yalnızlığını suçlayacak biri olsun diye sevdin.

O anda odanın içinden
başka bir oda geçti.

İçinde biz vardık:
sen gerçekten gidiyordun,
ben gerçekten kalıyordum.
Elini tuttum.
Elimden bir adam düştü.
Yüzü bendim.
Düşerken sana
benim sesimle seslendi.

Hangimiz öldü, bilmiyorum.

Sabah olduğunda
masada üç bardak vardı:
Biri senin hiç içmediğin,
biri benim hâlâ beklettiğim,
öteki
gece boyunca ikimizin yerine konuşanındı.

Seni bu akşam yine
iki kişilik hazırladım.
Ama ilk defa anladım:

Seni ben uydurmadım.

Beni,
senin yokluğun uydurdu.