Uçsun mu Gülüm Şiiri - Sadık Kocabaş

UÇSUN MU GÜLÜM
Yalan dolan ile ömür söndürdün,
Asıl cevherini çöpe döndürdün.
Kendi dalına baykuş kondurdun,
Nefsinin kuyusun eştin mi gülüm?

Gönül sarayını yıktın elinle,
Kargayı kondurdun gonca gülüne.
Zehirler akıttın şerli diline,
Hakkın rahmetinden kaçtın mı gülüm?

Dostun meclisine girmez mi oldun,
Yolun eğrisini bilmez mi oldun.
Özünü bir pula vermez mi oldun,
Şeytanın peşine düştün mü gülüm?

Gözlerin kör olmuş görmez gerçeği,
Kökünden kopardın nazlı çiçeği.
Bağrına bastığın zehir böceği,
Yılanın gömleğin biçtin mi gülüm?

Feleğin çarkında savruldun azdın,
Kendi mezarını kendin mi kazdın.
Hangi kara bahtın hükmünü yazdın,
Toprakla hemhâle düştün mü gülüm?

Dünya malı için sattın hidayet,
Mahşer günü elbet başlar şikâyet.
Vefasız Kalemsiz Şair nihayet,
Sıratın üstünden uçsun mu gülüm?