Yaz tatilinde köye gitmek için can atanlardan biriydim.. o gün yanaştığında annem bize yeni elbiseler alır, konakladığımız yerlerde ve yol boyunca arabamızın içinde yemek için yolluklar hazırlardı... O öyle bir heyecandı ki bugün bile beni bu derece heyecanlandıracak hiçbir aktivite bilmiyorum... çocuk aklımla, büyüdüğümde sık sık köye gideceğimi, yaz tatillerimin büyük kısmını orada geçireceğimi hayal ederdim... Ama hepsi hayallerimde kaldı.. yıllar geçtikçe anladım ki, insan büyüdükçe kanatları da büyüyormuş.. ve kanatlarının rüzgara kapılma, tellere takılma ihtimali de büyüyormuş... Sorumlulukları artıyor, kanatları doğduyu değil, doyduğu şehrin tellerine takılıyormuş... Ve yetişkinlik insana özgürlük değil, ağırlık getiriyormuş..... küçükken anne babasının yardımıyla tek kanatla uçabildiği diyarlara, büyüyünce çift kanatla bile Uçamıyormuş.... Çünkü bedenindeki yükte kanatları ile birlikte büyüyormuş...
Kanatlarım İstanbul'a takıldı..
UÇAMIYORUM.. istesemde sıcak diyarlara göçemiyorum...
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta