Üç Eylül, Güç Şair Şiiri - Osman Ünver

Osman Ünver
10

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Üç Eylül, Güç Şair

Yine kendini bilmez yarasalar ötüşüyor gecenin bir yarısı,
Sensizlik yankılanıyor durmadan her aldanışım sonrası.
Biliyorum, hatırlattıkları şey;
Ölüm sessizliğinin siyah esrarı…
Her defasında yenilenen
Sancımın haykırışları.

Dizelerimle söyleşmeye daldım birden, yelkovan hep sabit.
Kopuyor içimde bir tufan; emrediyor bana: “Buralardan git! ”.
Yüzü solgun bendeniz, uyukluyor durgun gözleriyle,
Dokuz saat boyunca yol kat eden üç eylülün özlemiyle.

Hatırladıkça o günü, gelir aklıma birdenbire Abdullah Özdoğan;
Bıçak kadar sert, dünya kadar dert diliyle gönlümü hüzne boğan…

Loş bir esinti ve hiddetlenen rüzgâr...

Derin derin uğultular odanın yalnızlığına hapsediyor ruhumu
Pencereye uzanıyor bakışlarım; acaba etraf gecenin sulhu mu?

Az ötemde komodin, hayaletleri andırır
Yatağımın ucunda tek zaman avuntudur
Narin saçlarını anımsatan bir bulut gibi düşlerim
Değil varlığın, gölgen bile büyük umuttur benim için.

Bakınsanıza, karşıda devleşen lacivert eve
Mutsuzluğu yüzünden okunan gizli bir dev sanki.

Neden benliğime öfke veriyor baharın güneşi?
Neden sevemiyorum aşina olduğum sokakları ve
Onun kaldırımlarında inleyen çocuk seslerini?
Annem söyler durur hep düzelir her şey sen sev yeter ki!

Gözlerimde beliren yaşlanmış suretli bir nigar
Beyaz kalemiyle umutları resmediyor semalarıma.
Işıltıları işliyor dört bir yanıma perçemlerinden süzülen.
Acılarım küle dönüyor sensizlik eriyor nihayet sona,
Umutlar yağıyor gökten, acılara konuluyor son nokta.

Geriye kalıyor can çekişen hatıralar ve bir tutam saçın,
Diyar-ı meçhulde bir gözyaşım kalır bir de adım;
Ben gidiyorum buralardan güle güle yalnızlığım.
Güle güle yalnızlığım; elveda hasretlerim ki derdine yandığım.

Osman Ünver
Kayıt Tarihi : 18.5.2011 23:19:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!

Osman Ünver