Tutunamayanlar Şiiri - Ömer Mirza 2

Elini çekmiş herkes, arenadan yükselen ölüm sesleri,
Caddedeki ağaçların kibrinden elleri yaratılmamış,
Kafaları yere bakıyor hayvanların, görmüyorlar beni,
Yıldızlar çok uzak, güneş kafaya koymuş beni yakacak...

Kaderim bu, İbrahim misali mushafa yazılmakmış,
Koca ağaçta, baharın bir yaprak düşüp de sararmış,
Veya yüz dalın birinde, bir sürgüde çiçek açmamış,
Milyonlarca ihtimalden biri rahme tutunmuş da diğerleri yaşamamış...

Balıkçı denize ağ atmış, balıklar ağa uğramamış,
Mecnun kendini çöle vurmuş, Leylâ bunu duymamış,
Yusuf'un güzelliğinin kurbanı Züleyha çaresizliğinden gömleği yırtmış
Derviş aşktan sarhoş olmuş da meraklı gözlerde tutunamamış,
Bir güzel hırsa tamah etmiş de er de karar kılamamış
Şu şairimsi zevat alemi dolaşmış da yaraşır bir güzel bulamamış...

Ne yapalım kader bu! Kimi mekâna tutunamaz, kimi mekânsızlığa,
Kimi var olur tutunamaz yokluğa; kimi hiç olur tutunamaz varlığa...