Tutkuyu Omuzlamak Şiiri - Sinan Bayram

Tutkumu omuzladım bir akşamüstü,
Ağırdı —
Sanki kendi kalbimi taşıyordum
Kendi sonuma doğru.

Kimse görmedi çivileri,
Ben hissettim yalnız;
Bakışların, sözlerin, susuşların
Bir bir battı içime.

Ben kendimi sana astım,
Göğsüm açık, savunmasız —
Sevmek dedikleri şey
Biraz da gönüllü yaralanmakmış meğer.

Gökyüzü sessizdi,
Rüzgâr adını tekrar ediyordu;
Ben acıyı değil,
İçimde büyüyen ateşi dinledim.

Çünkü tutkuydu bu —
Kaçılacak değil,
Üzerine yürünecek bir kader gibi;
Kanayan yerimden
Hayat sızıyordu.

Ve orada, en yüksek yalnızlıkta
Anladım:
Çarmıha gerilen beden değil,
Vazgeçemeyen ruhtu.

Şimdi gece inerken
Yaralarımı yıldızlarla örtüyorum —
İnmek istemiyorum artık,
Çünkü bazı aşklar
Kurtuluş değil,
Kabul ediştir.

Sinan Bayram