susmuş her varlık...
söğütler bahara selam durmuş...
hüzün en gözalıcı takı üstlerinde
yükünmüşler de öylece
gözyaşları arza sicim sicim dökülmüş...
kapı önlerinde köy kadınları
gün yorgunluğunu def ediyorlar akşamın içine
çocuklar koşuyorlar bir an önce büyümeye
..
İndirdi turuncu yangınını güneş guruba
Yüreğime kederden bedevi bir kandil astı
Üryan ağaçlar bencileyin perişan ellerini açtılar göğe
Korkularını duysun diye Rahim ve Rahman
Karanlık bedduadan hüzünler çökerken üstümüze
Küskün bir yüz gibi kondu dağlara göçebe akşam
Parçalandı dünyam uğursuzluğunda bu akşamın
Sensizlik haramileri indiler geceme habersiz
Canımın etrafımda daralan bir çemberdir zaman
Çağırır hapseder bizi kendi kıskacında sessiz
..
Bu sensizlik akşamının dinginliği ürperiyor yine bir kuş sesinde
Günü de indirdiler uykusuna kadifeden yumuşacık turuncu eller
O der Abend,der in die finsteren Dörfer der Kindheit geht
Ah bu akşamın kederi, siyah tülden bir örtüdür,üstümüze böyle kim örter
Georg Trakl’dan mı bu kargışlanmış çarpık sevgilere gebe yaralı hüzünler
Dalıyorum seninle geçmiş günün resmine,dilime takılıyor sensiz heceler
Senin olmadığın yerler emperyal saraylar da olsa gayya kuyulardan beter
Kim neler fısıldar, nedendir bu vesveseler, kalbim kasvetin şarkısını söyler
Şimdi karanlıktır her yanım, korkulardayım ilk kez, nerdesin, gel ışığım oluver
..
“bir yeriniz var,çekilirseniz boşluk üzücü olur” demiştiniz
ve çekildim bütün imgelem yok oldu varlığının sisinde
ben ki turuncu tonlarında bir yapraktım bu sonbahar
tutulmadan o cellat merhametli azametinin deli boranına
gazellere döndüm şimdi ayak altlarında savruluyorum gönülsüz
oyuncak oldum deli çocuklara oradan oraya rahmeti arıyorum
yalnızlığımın çoğul arzında aşk acıtıyor bütün bedenimi amansızca
ve açıyorum gönlümü bütün ellerimle Allah’a…..
sen zalimliğin hangi kapılarını tutmuşsun öyle
..
