Türkmen Destanı Şiiri - Şerife Gündoğdu

TÜRKMEN DESTANI.....

Savrulup giderken bozkırdan yola,
Türkmen destan yazar, gider sıla'dan.
Bir yanımız gurbet, bir yanı sıla,
Türkmen destan yazar, gider sıla'dan.

Gök kubbede yankılanır sesimiz,
Deve'de, yükümüz bitmez yasımız.
Gözyaşını saklar ana, bacımız,
Türkmen destan yazar, gider sıla'dan.

Horasan'dan düştük yola, varmaya,
Hazar geçtik, sıra geldi dağlara.
Gönül gitti, kök salmaya, durmaya,
Türkmen destan yazar, gider sıla'dan.

Gündoğusu vatan idi bir zaman,
Günbatısı kollarını açmadan,
Obalar kuruldu bir bir sıradan,
Türkmen destan yazar, gider sıla'dan.

Gece soğuk, gündüz yandı bozkırlar,
At kişnedi, susuz kaldı tüm canlar.
Diller dua'dadır, uzak ufuklar,
Türkmen destan yazar, gider sıla'dan.

Kimi Azer, kimi Anadolu'ya,
Kimi Şam’a, kimi oğuz boyuna.
Türkmen kanı aktı Fırat suyuna
Türkmen destan yazar, gider sıla'dan.

Kılıç sesli, yüreklerin özünden,
Asla dönmez Türkmen olan sözünden.
Bir yeminle, bir bayrakla göç eden,
Türkmen destan yazar, gider sıla'dan.

Ve her bahar yeni bir yurt kurulur,
Her ocakta bir aşk, sözü savrulur.
Türkmen der ki: “Yol gurbete doğrulur?"
Türkmen destan yazar, gider sıla'dan.

25.05.2025