Tüm renkleri üzerimden sıyırdım o gece. Ne mavinin huzuru kaldı içimde, ne sarının sıcaklığı. Kendimi, karanlığın içinden fışkıran o dipsiz siyaha bıraktım. Sanki içimde çırpınan her duyguyu boğazlayıp susturmuştum. Uykuya değil; kör, sağır bir suskunluğa düştüm. Umursamadım kimseyi. Ne geleni, ne gideni, ne de içimde kımıldayan kötülüğü. İnsan bazen, dünyaya sırtını dönmez... Yatağına dönüp sırtına yük eder onu. Ben o gece, kendime bile küs bir şekilde sırtüstü yattım; içimde yankılanan o ıssız boşlukla birlikte.
Kayıt Tarihi : 5.04.2026 00:37:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!