Tülay Sustam Şiirleri - Şair Tülay Sustam

arı; sineğe demiş ki! ...
ben bal yapıyorum ya sen ne işe yarıyorsun?

sinek; arıya acıyarak
''sarışının adı, esmerin tadı vardır'' demiş.

Ey Adamcık! ...

mavi kimlik cepte değil, yürekte taşınır.

Leylek; Martıya der ki! ..
ben yuva yapıyorum sen evsiz yurtsuz

Martı bu asilliğinden ödün verir mi! ...

şu 62 den yapılan sen misin?

sazlıkları öper nergis
gözleri dolar mavinin
öyle akıp gider yeşile


ıslak tenimi kum yakar

gideceksin! ...
saçımdan bir tel beyaz kopacak
karanlığa gömeceksin beni

aklıma ilk baharı öpüşün geldi

sararmıştı benzim

yaprağın kolu kanadı kırıldı

bugün
gözleri çapaklı bir sabaha günaydın dedim

yüreğimde çevre kirliliği
yağmurun dizleri dibine oturup
kuru kuruya yandım

şehre açılan bütün kapılarda
başıboş gölgeler dolaşıyor

rüzgârın peşinde yaprak
yağmurdan habersiz

bir yıldız kaydı
peşinden bütün yıldızlar intihar etti

gece
gözlerini açtığında
karanlığın içinde bir ay'ı gördü

Her çoğul bir yalnızlığa bölünür. Ve her aşk da bir yalnızlık vardır. Hiçbir aşk savaşında beyaz bir düş, mavinin koynunda bir bayrak gibi dalgalanmaz...

Göz yaşartıcı duyguların isyanıdır, tekilden çoğula hayâl kurmak.

Düş'ününce bir açıklaması olmalı iki yüreğin bir ipte sallanmasının... Oysa kısık bir ten ateşinde bile buram buram ter kokar... Bakma bana öyle! ... Bırak ateşim közde kalsın derken sana yağmurum ol diyorum... Sessiz bir filmi başa alıp, yedi tepeli şehre ölümsüz bir aşkı haykırıyorum.