Tülay Sustam Şiirleri - Şair Tülay Sustam

önce ayak seslerini duydum
usulca yaklaştın
dokundun
mavi duvarımdaki güneşe
açtın gözlerimi

... kan çanağı gözlerinden zehir içiyorum...


başını yaslama
bundan böyle şiirime

kendimi bulana kadar

üzerimden kaç sen çıkardım

bir bilsen! ...

gece, ne kadar açarsa açsın gözlerini.

dünya gözüyle gündüzünü göremez.

iki diş arası sinirim

bir kaşık suda boğulmam

gözbebeğinin tuzunda eririm

ölürsem

üzerimde ot bitmesin

yosun gözlerini getir

hangi yana
tarasam saçlarımı


maviyi gözyaşımla yıkamam
kaç köpükte kudursam

daha düne kadar
okur yazardın

beni okumaya başladıktan sonra
şiir yazamadın

gamzelerimi dolduran aşk
kaç yangından çıkıp geldin


ve kaç baharı geride bırakıp
ince belimi, gecenin üşüyen elleriyle sardın

gece vardiyasındaki hayalin
ellerimin başıboşluğundan şikayetçi

fıskiyenin tepesinde çocuk eli

nasıl olur da ay çakırkeyif iken