Tükendi Şiiri - Hüseyin Özçelik

Dünya bir tarladır insanlar tohum
Gelenler tükendi giden tükendi
Her insan hayalde çıkınca hortum
Koşanlar tükendi varan tükendi

Kimi gafletinden tükendi gitti
Kimi gam yükünden ağlayıp bitti
Kimileri bu alemde kayboldu yitti
Bırakan tükendi oy, alan tükendi

Çaresiz bıraktı bak, varın içinde
İsterse uyutur vay, kar'ın içinde
Gurbet,lere sürer, bir diyarın içinde
Hayal girdabına dalan tükendi

Bir karışık âlem, koşturur durur
Vakitli vakitsiz öfkesin vurur
Yürüyen yorulur duran yorulur
Boşlar bak tükendi, dolan tükendi

Yaprak açanların dalı kurumuş
Dallarla birlikte hâli kurumuş
Çeşit çeşit bir taraftan vurulmuş
Hamlar bak tükendi, olan tükendi

Çağlardı dereler coşardı ırmak
Baharın başkaydı taşardı ırmak
Varlığınan vardı yaşardı ırmak
Artık oda tükendi kalan tükendi

İnsanla güzeldi yaylalar oba
Köylüler terk edildi çürüdü soba
Neden böyle olduk der iken sonra
Arayan tükendi hay, soran tükendi

Tükendi Hüseyin geçmişin aslı
Hepsi öksüz kaldı hepisi yaslı
Gardaş böyle oldu Kars'lı Sivaslı
Şu Dünya'nın dört bir yanı tükendi

Hakikaten insan'lık tükendi insan tükendi