Tuhaf Şiiri - Kül Çiçeği

Haykırmak geliyor içimden,
ama kime, neye, bilmiyorum.

Haykıracak bir aşk bile seçemiyorum kendime.
Ben neden böyleyim?

Bazen onu, bazen şunu, bazen bunu özlüyorum.
Galiba ben, özlemeyi özlüyorum.

O kadar derin hissediyorum ki,
hiçbir şey hissetmemeyi bile tam anlamıyla hissediyorum.

Yine bir köşeye oturdum.
İnsanları izliyorum.

Her birinde başka bir telaş,
başka bir heyecan,
başka bir mutluluk var.

Tuhaf...

Oysa bu hayat hepimizin.
Aynı gökyüzünün altında yaşıyoruz.

Ama ben mutsuzum, o mutlu.

Belki de insanı en çok yoran şey acı değildir
aynı dünyanın içinde yaşarken,
kendini bambaşka bir evrende hissedebilmektir.

Tuhaf...