TOZLU RAFLAR Şiiri - Seval Özgül

Sırtımı dayadım tozlu raflara, Bir ömür yazıldım boş sayfalara. Ben sana hikâyeydim, sen hiç okumadın, En güzel satırlarımı bile anlamadın. Ben bir kitaptım, sen kapağına baktın, İçimde fırtına varken sessizce geçtin. Her satırımda sana dair izler vardı, Sen okumadan hükmünü çoktan yazdın. Biriktirdim içimde sustuğum sözleri, Yuttum gecelere dökülen gözyaşlarını. Sen beni anlamadın, ben kendimi tükettim, Bir yanlış hikâyede yıllarımı kaybettim. Tozlu raflarda kalmam, ben yeniden doğarım, Kırılan kanatlarımla gökyüzüne uçarım. Sen okuyamadın diye eksilmez değerim, Ben kendi hikâyemin artık başrolündeyim! Nokta koydum adına, silindi izlerin, Artık bana dar gelir senin o şehirlerin. Kaybettim sandığın yerde kendimi buldum, Senden koptum, kendi içimde yeniden doğdum! Gözlerin kör kaldı, ruhum sana küstü, Sevgim ağır geldi, gururun büyüdü. Ben bir ömür verdim, sen bir anı bile, Çok gördün bana, düşürdün yerlere. Şimdi dönüp bakmam, geride kaldı dün, Küllerimden doğdum, değişti bütün yönüm. Beni yarım bıraktın, tamamladım kendimi, Sen kaybettin belki de en güzel hikâyeni. Artık tozlanmam hiçbir rafın üstünde, Kendi yolumdayım, kendi öykümün içinde. Sen okumadın diye yarım kalmadı hayat, Ben kendimi buldum… Ve işte en güzel final bu, hayat!