Zakkum zamanıdır, kalbini akşamlarla yorma
Bağdat için gül ağaçları dik İstanbul'un alnına
Belki açık unutulmuştur pencereler için...
Kuşkusuz yaz yorgundur uranyum solumaktan
Susuzluğun tozla barışık çocukları yurtsuzluktan yorgundur
Ben; Susuzlu şair, hurmanın doğurdukları kadar esmer
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta