Acılara tutunmak mıdır insanı insan yapan
Yoksa insandır diye mi acılara tutunur insan
Değil midir her acı, çekici ama yabancı bir lisan
Sonuçta hepimiz öleceğiz akşamlardan bir nisan
İnsan, bir ressama aşık olmalı
Çizimlerinde kendisini göreceğine inanarak
Sevileceğini ve sevdiğini bilerek
Kaybetmekten korkarak
Ve her gece tekrar tekrar kazanarak
Bir ressama aşık olmalı insan
Rüyalarımda düşlerim kalktığımdaki sabahı.
Merak ederim havayı, suyu, insanları.
Bulutlar varsa gökyüzünde,
fakirliğin kokusu geliyorsa
camı açınca yamuk burnuma…
Bir de günlerden Salıysa eğer,
Anne karnında bir bebek
Hissetmiş hayatın boktanlığını
Küfürsüz şiir isteyen okurları
Aldatmaya yüz tutmuş kadınları
Bilmediğini bilmeyen bilenleri
Çaresizliğe karşı kabullenişi
Hatırladıklarımı tartıyorum, terazimde.
Kaç kilo eder bir insanın anıları?
Ama her anı aynı değil elbet.
Kimisi ezilmiş bir domates gibi
Elinle tutarken dağılır,
Kokusunda hafif bir hüzün kalır.
I
Bir hikaye duydum
Muhammedden ömerden yana
Ömer önce başkaymış
Henüz faruk değilmiş
Muhammede rastlamış
Bir adam varmış eskiden
Dünyada hakkında en az şey bilinen insanlardan biriymiş
Ama bunu bile bilmezmiş kimse
Değil annesi babası kendisi bile yeterince tanımazmış onu
Hakkında herkes başka şeyler bilir
Ve kim olduğu konusunda başka şeylere inanırmış
Ölülerin kıyafetlerini giyiyorum
Tersten bir ma’nene festivali gibi
Kendilerini ölüleri sanan insanlar tanıyorum
Hayatıdır çukurların en karanlık dibi
Sanrılarla yaşayan insanlar biliyorum
Ey yabancı kimsin sen
Neye inanarak büyük görüyorsun beni kendinden
Ömrün uzun diye mi daha üstünsün benden
Kabul ediyor musun o halde
Bir köpekbalığının üstünlüğünü senden
Tapıyor musun bir denizanasına ölümsüzlüğünü düşleyerek
Boktan şair tanıyorum
Ben buna mı tapıyorum
Hep kendimden kaçıyorum
Böyle bir iş mümkün müdür
Çokça sorar bolca arar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!