Topraksız Şiiri - Mustafa Alp

toprağından sökülüp bir kenara atılan
bir papatyanın hüznü çökmüş yüreğime.
köklerim hala seni arıyor toprağın altında,
ellerim boşluğa uzanıyor her gece.

günlerce yolunu bekleyişimin
umutsuzluğa düşmesi gibi çaresizliğim.
bir kapı aralığında kaldı gözlerim,
her ayak sesinde seni sandım.

rüzgar adını fısıldadı bazen,
inandım.
yağmur camı dövdü gecelerce,
geliyor dedim, kandım.
oysa ne rüzgar sendin
ne de yağmurun sesi.

bir papatya kadar narindim belki,
belki de fazla saf.
sevmenin beyazına sarıldım,
ortasındaki sarı güneşi sen bildim.
bir bir kopardım umutlarımı.
sever ,
sevmez,
belki.
ve her belki de biraz daha eksildim.

toprağımdan koparılmanın acısı
köklerimde değil artık,
kalbimde.
ait olduğum yer
senin yanın sandığım o düşte kaldı.

şimdi bir kenarda,
adı konmamış bir mevsimin içinde
solmayı öğreniyorum.
beklemek ağır bir yüktür meğer,
insanın omuzlarına değil
yüreğine çöker.

bir zamanlar gözlerimde açan çiçekler
şimdi kurumuş bir bahçeye dönüştü.
ne bir kuş konuyor dallarıma
ne de sabahın ışığı uğruyor pencereme.

ve anlıyorum,
bazı bekleyişler kavuşmak için değil,
insanı büyütmek içinmiş.
bazı gidişler dönmemek üzere,
bazı sevgiler köksüzmüş baştan.

ama bil ki,
bir papatya nasıl yeniden filizlenirse
ilkbaharı bulunca,
ben de bir gün
toprağımı yeniden bulacağım.

belki yine severim,
belki yine inanırım güneşe.
ama artık kimse
köklerimi söküp
bir kenara atamayacak.

çünkü öğrendim,
bir çiçeğin en büyük gücü
koparılmadan önceki saflığında değil,
koparıldıktan sonra
yeniden açma cesaretindedir.

Mustafa Alp
02/02/2024 03.00