Toprak Ev Şiiri - Memik Kömekçi

Evimiz topraktı kale dibinde,
Avluyu süpürür atardı anam.
Yağmurlu havada ıslak zeminde,
Yürürken çamura batardı anam.

İnce eler unu, sık dokur ipi,
Hazır eyler yazdan yağlardı küpü.
Islığı çalarak gelmeden tipi.
Odunu ocağa çatardı anam.

Damdaki karları babam kürürdü,
Çocuklar sokakta zorla yürürdü.
Erkenden karnı doyar büyürdü.
Boşlamaz sobayı yakardı anam.

“Ih” dese bebeği ödü kopardı,
Eğilir yanaktan mutlak öperdi.
Yetmeyince sütü mama yapardı,
Çocuğuna eyi bakardı anam.

Haco Gelin akıl sorardı ona,
Kanaviçe ipi arardı Döne.
Her bayram gecesi ermeden güne,
Elimize kına yakardı anam.

Ezbere biçerdi fistanı belden,
Yüzükle iğneydi dikişi elden.
Buğdayı sapından ayırır yelden,
Afarayı ayrı dökerdi anam.

Haklıyı haksızdan ayrı tutardı,
Çalışırdı, helal lokma yutardı.
Çocuğu uyutur erken yatardı,
Boş lafı ağzına tıkardı anam.

Tarhana kurutur dama sererdi,
Bir uçtan bir uca perde gererdi.
Ne kimseyi över ne de yererdi,
Çamaşırı elde yıkardı anam.

Yatağı toplar yüke düzerdi,
Yoğurdu torbada tuzlar süzerdi.
Kurbanda koyunu yalnız yüzerdi,
Kilitler kapıyı çıkardı anam.

Kuyu başı bulgur dolardı halle,
Odun ateşinde pişerdi kelle.
Köşkeroğlu bile oynarsa külle,
Kulağı ucundan, bükerdi anam.
Memik Kömekçi
04.10.2026