Tomurcuk Şiiri - Özlem Aral

Ben körpe bir tomurcukken
Hayallerimde yarattım seni.
Sen varlığımdan bi haberken
Söylediğim şarkılara söz ettim seni.

Hiç şüphesizdi varlığın belleğimde
Olmama ihtimalin bile yakındı ölüme
Seni beklemeyi bile çok sevdim ben
Öylesi güzeldi yerin o masum kalbimde.

Sen henüz ben de yokken
Gök kuşağını yere indirdim ben
Seni ve renkleri karıştırıp
Varolmayan renkler yarattım ben

Ölümüne beklemeye değerdin mutlak
Efsane aşkları tarihe gömecektik birlikte
Tenlerimiz, bakışlarımız, sözlerimizle
Evreni titretecektik her öpüştüğümüzde.

Ne ezeli ne ebedi
Olmayacaktı kainatta benzeri
Biri ben biri sendin bu yapının taşları
Dünya üzerinde bize ait bir dünyayı
Beraber kuracaktık birlikte ey sevgili.

Şimdi solmakta olan bir çiçeğim
Binlerce tohumu etrafa serpmekteyim.
Hayallerimi hep sevdim yine seveceğim
Kırılmış olsalarda ben asla yitmeyeceğim.

Bir gökyüzü boyarım kendime
Öyle bir mavi olur bir ben bilirim
Bir ağaç çizerim kendime
Öyle bir yeşil olur ki bir ben görürüm.

Bir çiçek boyarım kendime var olmayan
Öyle renkli olur ki bir ben koklarım
Bir hayal kurarım kendime
Öyle ulaşılmaz olur ki bir ben erişirim

Bir cennet yaratırım kendime
Öyle masum olur ki içinde bir ben olurum.
Öylesine kum kırıntıları gibi kırık ki gönlüm.
Hepsini toplar en heybetli heykeli dikerim.

Kanatlarım pamuktan gövdem çınardan
Gözlerim kalpten öte, dillerim gönülden
Gönlüm buluttan ak, kalbim ince kıldan
Yanardağın lavı, okyanusun karanlığı
Gibiyim şimdi kor ateşten ve derinden.

21 eylül 2026