Uykumu böldü bir tıkırtı, odamın kapısı karanlık
Mumlar söndü, dönük sırtı, karanlıkta bir sanık.
Gözlerimi yumup açtım, gözlerimi açıp yumdum,
Ayağımı buzlar kesti, soldurdu beni kuruntum.
"Ölüm" dedi bir ses, attım tiz bir kahkaha.
Ruhumu sardı bir kafes, senedim yoktu sabaha.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta