Tingiris'te sen Şiiri - Can Elıf

Bir sonraki akşam başka bir masa.
Tingiriste.

Bu kez seni değil,
kendimi çağırdım karşıma.

“Dik dur,” dedin bir zamanlar.
Omurgam kırıkken nasıl?

Ciğerimden eksilttiğim ne varsa
kalbime yük olmuş.
Kanadı kırık kuş
uçmaz artık—
ama düşmeyi kabullenir.

Rakı susturmaz.
Rakı büyütür.
İçinde ne varsa
üstüne çıkarır.

O gece anladım:
Seni değil,
kendimdeki eksikliği görmeden,
seni çok sevmişim.

Şehirler suçsuzdu.
Mekânlar masum.
İnsan en çok
kendi içinde susarmış.

Bulutlar dağılmadı.
Ben dağıldım.

Son kadehi kendime kaldırdım.
Şerefe değil,
kendimde eksilttiğim senken yaptığım haksızlığa,

Gülüşüme baktım aynada—
şiir hâlâ oradaydı.
Ama artık
Kendimden değil senden gelen sıcaklıktı.