Tıkırtı Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Her sabah saat kaçta gelir zarafet,
kediler bilir de ben bilmem.
Önce onlara uğrar:
su, mama, ellerinin kısa bir vaadi.

Ben pencereden severdim onu,
aşkın en ucuz hâlinden.

Sonra kırmızı bir tokaydı bütün mesele:
saçını toplar,
perdeyi bir sır gibi kapardı.

Yaklaşmadım.
Uzaklığı ben diktim, üstüme tam oturdu.

Bir sabah çıktı karşıma.
İçimde ne biriktiyse
boğazımda alıkoydum,
ağzımdan düşen başka bir şeydi:

Affedersiniz," dedim,
topuklularınız fazla ses çıkarıyor sabahları.

Ama nereden bilsin,
aylardır
ayakkabısının tıkırtısıydı
beni mutlu eden.

Yüzüne bakamadım;
sevmek de korkaklığın bir hâliydi bende.

Zaten söz,
olanın eksiltilmiş hâli değil mi?