Tesadüfler şehrinde yaşıyoruz bilmeden.
Gözlerinin gökyüzüm olduğunu bilmezdim;
ellerinin tüm acılarımı sildiğini de,
sesinin tınısının cennet şarkısı olduğunu da…
Hele ki sıcaklığının beni eriteceğini hiç bilmezdim.
Dedim ya, bir tanem,
tesadüfler şehrinde yaşıyoruz;
birbirimizi görmeden, birbirimize dokunmadan.
Sen Kız, ben Galata Kulesi.
Dikmişler bizi mimarlarımız tesadüfen.
İstanbul gibisin;
her sokağı ayrı muhteşem.
Kayıt Tarihi : 26.06.2018 01:53:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!