Boyasını kalbimden alan kalemimin yazıları tükenmez ben böyleyken
Birbirlerine karışmakta direten harflerin pıhtılaşması için nefesim od
Arasına çiçek koyup kurutacağınız canlar adına ıslattım kitaplarımı
O kitabı yalnızlığımın çölünde okurken gözümden almıştı okyanusunu
Haraç alınıp hor görülen ömürlerin bir ay yılı sonra kor olması imkânî
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta