Bıraktık acı büyüsün,
göğsünü gere gere yükselsin diye.
Varsın gölgeler uzasın,
duvarlar kalınlaşsın.
Her şeyin bir sınırı var çünkü;
en sert taşın bile
zamanla toza dönüştüğü gibi.
Sustuk, zalimler kuvvet sansın kendini.
Yürüsünler kibirle,
adımlarını gür sansınlar.
Oysa rüzgâr bile
en yüksek kuleyi seçer önce yıkmak için.
Bu dünya
ne tam karanlık
ne bütünüyle aydınlık.
Bir çizgide durur,
iki uç arasında titreyen bir terazidir.
Ama vakit gelir,
ağırlık yerini bulur.
Toprak hangi tohumu sakladığını bilir.
Gecenin içinden bir çizgi çekilir
ve sabah usulca kazanır.
Çünkü iyilik,
sessiz bir su gibi
kayanın içini oyar.
Ve en sonunda
yönünü mutlaka bulur.
Kayıt Tarihi : 22.2.2026 21:55:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
