Bir sabah vakti daha, kuslar yine erkenci,
Belki de bizler tembeliz, belki de ben,
Bilmem ki hic cikmadim bu vakitte calismaya,
Hic o kadar calistim mi ki yoruldugumu hissedecek kadar,
Ajans soyluyor, bir savas, bir kavga gurultu,
Cocuklar vuruluyormus, korkanlar kaciyorlarmis memleketlerinden,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta