Tek Hamle Yeter Şiiri - Madu Bellaa

TEK HAMLE YETER

​Ömür sahnemde, perdeler kapandı,
Ne alkış yankısı kaldı, ne dünden sedam.
Ruhuma miras kalan, bu sarsıcı enkazım,
Omuzlarımda dilsiz, hüsran ağırlığıdır.

​Bakışının değdiği an, o vakit duruyor,
Anlık sızılarım, ömre damga vuruyor.
Çalan sazın telinden, dertli nağmeleri,
Bütün bedenime, tek tek yara açıyor.

​Aşkın kor ateşiyle, canımı yakar gider,
Söylesem ağlardın, sussam bakardın.
Varlığın içimde, öyle tatlı sızıydı ki
Kapanmaz boşluğu, tenimde ismin.

​Kaç kadeh, tuzla buz oldu sayamadım,
Her çatlak kaderim, gizli gizli haykırışım.
Toparlanmak istedikçe, dağılır varlığım,
Kırılan her zerrem, binlerce ölüşümdür.

​Efkarın sisi, aşkı kurşun gibi kuşatır,
Hüznün kıskacında, yoktur geri dönüşü.
İnsan en çok, sevdiği yerden parçalanır,
Kendi nefesinde boğulur, kesilir soluğu.

​Dertlerimin zinciri, isminde tek azaptır,
Boynuma dolanan, düğümlü urgan gibi.
Başlangıcı karanlık, sonu ise muamma,
Gülümde kökleşen, bitmez mahkûmiyetin.

​Her gece, hep aynı uçurumdan düşerim,
Avuçlarımdan, kayıp gider ne var ne yok.
Tek hamle yeter, varlığımı devirmeye,
Dünyam daralır, senden kalan boşluklarda.

​Zaman süzülüp giden, ince yazgımdı,
Geçtiği her yerden, ömrümü çalıp gitti.
Attığım her adımda, yokluğuna uyanırım,
Yollarım yabancı, her menzil gurbet olur.

​Anladım usta, bu düğüm çözülmez,
Kaç kadeh kırıldı, bilmem nihayetinde,
Bu aşk yaşamak değil, sensiz çöküşümmüş,
İnsan kendi kalbinden, bile sürülürmüş.

​Vakit doldu sevgili, vakit çok geç,
Ömür sahnemde, son perdemde kapandı.

​MADU BELLAA
02.05.2026