Tek Gerçek Sen Şiiri - Güven Tekin

​Bir gölge misali düşme peşime,
Anlamlar yükleyip yorma boşuna.
Gözyaşım karışırken gözüm yaşına,
Ya kal beni sev, ya da çek git.

​İnsan dediğin bir rüzgâr esintisi,
Bugün var, yarın yok yalan hevesi.
Kulağımda çınlarken vedanın sesi;
Ya kal beni sev, ya da çek git.

​Gönülden seversin, hep kaybedersin,
O büyük sevdadan geriye ne gersin?
Kendini yormaya değer mi dersin?
Ya kal beni sev, ya da çek git.

​Her şey yalanmış, her şey bir rüya,
Herkes kendine dönermiş güya.
Aldanma sakın bu sahte dünyaya,
Ya kal beni sev, ya da çek git.

​En ağır yükü kalbine taşınmış gördün,
Kendi ellerinle dertleri ördün.
Şimdi bitti artık o eski kördüğüm;
Ya kal beni sev, ya da çek git.

​Aynaya bakınca gördüğün yüzsün,
Geceyi bitiren o şanlı özsün.
Bırak bu yalanlar kalbinde sönsün;
Ya kal beni sev, ya da çek git.

​Fazla değer, inan başa belaymış,
Gideni uğurlamak meğer kolaymış.
Herkes yerini kendi ayarlamış;
Ya kal beni sev, ya da çek git.

​Gönlün kırık dökük, kalmışsın yaya,
Umutlar karışmış karanlık suya.
Gerek yok artık başka bir duyguya;
Ya kal beni sev, ya da çek git.

​Tek gerçek sensin bu fani hayatta,
Gururun ayakta, başın en üstte.
Ne bir sitem kalsın ne de bir ukde;
Ya kal beni sev, ya da çek git.

​Sözüm son kez vurur veda anına,
Kar dolsa da bugün aşkın bağına.
Aç kapıyı, bakma solun sağına;
Ya kal beni sev, ya da çek git.