Bir şey asılıyor ipimize, koparmadan çekiyor, çektiriyor.
Şöyle bi bakalım hayatımıza; ilk ne zaman uykusuz kaldık,
ne zaman geceleri gezer olduk.
Önce neye ıslandı kirpiklerimiz,en çok neye ağladık.
Bir kalbimizin olduğunu sızladığında fark etmedik mi?
İlk ne zaman ölmeyi istedik.
Bir kağıda ihanet yazıp da, vasiyet diye koyduğumuzda masamıza sebebi neydi?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta